De batterijen van 2024 raken leeg … zijn die van 2025 opgeladen?
Een bijzondere jaarwisseling: voor het eerst in mijn leven ben ik dan de hele dag en avond in mijn eentje. Toen dat duidelijk werd, was ik eerst een mengeling van heel boos op het leven zoals ik dat nu leid, en verdrietig omdat ik deze periode elk jaar weer als een ijkpunt ervaar: het is me weer niet gelukt ‘er’ als vanzelfsprekend bij te horen … Maar na enig intern gesputter, maak ik het wel gezellig voor en met mezelf.
De kerstdagen verliepen ook anders dan verwacht: waar de dagen (op 2e kerstdag, ‘kliekjesdag’, na) allemaal leeg leken te verlopen, kwamen er spontaan verschillende vrienden opdoemen voor een gezellige lunch of een glaasje wijn aan het eind van de middag. Op 3e kerstdag kwamen er zelfs onverwacht vrienden voor een spontane lunch. Uiteindelijk was ik alleen de 1e kerstdag alleen en ik had er op de dag zelf niet eens zoveel moeite mee. Hoewel ik het toch heel gezellig heb gehad, was ik na die tijd gesloopt. De bezoekjes werden aangekondigd en ik wilde dan natuurlijk toch wel ‘iets in huis hebben’. Ik had 4 verschillende boodschappenlijstjes (ik moest immers ook nog voor mezelf zorgen op de 1e kerstdag). En daarna wel dagen achterelkaar ‘gezellig en gastvrij’ zijn. Ik vind dat leuk en doe het graag maar het kost me ongelofelijk veel energie (vooral mentaal).
Terugkijkend waren het dagen die met plakband aan elkaar geregen waren: verwachtingen moesten onverwacht worden bijgesteld. Ik heb die dagen geen vanzelfsprekende bezigheden met vrienden waar ik gewoon zondermeer bij hoor. Het voelt toch een beetje als ‘wat doen we dit jaar met oma?’ Laten we maar even langs gaan, anders is ze zo alleen. Uit liefde, hoor, dat realiseer ik mij best. Maar ik wil die positie niet hebben. Ik voel me dan eigenlijk juist heel alleen. Is dat raar?
Ik ben gewoon boos op de wereld om mij heen, dat ze mijn kwaliteiten als gezellig en waardevol mens niet genoeg (willen) waarderen. Gewoon dat oude gevoel van ‘miskend en niet gewaardeerd worden’. Ik heb het best lekker gehad, lekker doen wat ik zelf wil. Maar daarna wel heel slecht geslapen …
Goed, nu is het dan 1 januari. We beginnen met een nieuw jaar, we mogen weer ‘gewoon’ doen. Ik ga nu lekker verder met mijn spannende boek (een aanrader: ‘Het bloemenmeisje’ van Anya Niewierra). En ik heb nog een appelbol voor bij de thee!
Ik wens jullie, lezers van mijn schrijfsels, een goed jaar met opgeladen batterijen en in goede gezondheid en tevredenheid met jezelf!
