(Wan-)orde
Leuk! Ik ga eind van de week met vakantie … Ik ben er slecht in, die voorbereidingen. Al die dingen waar ik aan moet denken vormen een berglandschap waar ik niet overheen kan kijken. Aan de overkant lokt de vakantie.
Vliegschaamte, -schuldgevoel en -angst
We gaan met het vliegtuig. Schaamte, eigenlijk wil ik dat niet maar de aanbieding was aanlokkelijk vanaf Eelde. Kleinschalig, dichtbij. Maar fout want milieuschade … tja en dan gaan er interessante psychologische mechanismen werken. Dan zal het wel fout gaan met die vlucht. Ofzo.
Wat als …
En, stel dat er iets fout gaat? Ik heb geen contactpersoon thuis: de enige die daarvoor in aanmerking komt zit naast me in dat vliegtuig. Een andere vriendin is ook met vakantie. Allemachtig, hoe moet dat. En, ik heb ook nog geen testament. Mijn wensen wijken nl. af van het standaardmodel waarin de erfenis ‘gewoon’ naar partner, kinderen of andere familie gaat. Wakker liggen. Notaris bellen en daar kon ik gelukkig dezelfde middag nog terecht. Dat lukte ook met het andere contact en daarmee heb ik vanmiddag nog een gesprek.
Dat komt dus goed. Moest wel van alles in hoge versnelling bij elkaar zoeken en voorlopige beslissingen nemen waarmee de ondergrens van mijn testament in elk geval goed geregeld is. Wel even stressen dus. Dat testament drukte al jaren op mijn maag, maar dat is nu dus ‘ineens’ vrijwel klaar. Vrijdag tekenen. Pak van mijn hart!
Wel een extra verstoring van mijn voorbereidingen, maar wel een enorme opluchting. Weer iets om af te vinken.
Waar vliegschaamte en daardoor schuldgevoel en -angst al niet toe kan leiden!
Orde in de chaos
Waar ik in het algemeen heel slecht mee om kan gaan, is orde houden in een hoeveelheid taken die ik moet doen. Daar heb ik geen vakantie voor nodig. Ik heb wel een overzicht van alles wat moet gebeuren, geen probleem. Maar in de uitvoering vind ik grote hobbels.
Afronden ‘lopende zaken’, zoals afspraken rond mijn vrijwilligerswerk en overdragen. Daar ben ik altijd heel nauwkeurig in (misschien wel té?). Controlebehoefte? Ik vind zelf van niet, ik houd gewoon van heldere communicatie over en weer. Valkuil?
Vliegtuig, gedoe met flesjes en handbagage. Kleine flesjes kopen en later vullen. Hoeveel moet erin? En naar het buitenland. Wat zijn de valuta, moet ik die hier al kopen of kan dat daar? Mijn vriendin is altijd heel zorgvuldig in haar voorbereidingen. Zij leest tijdig alles precies door en, sterker, ze heeft die informatie dan paraat! Ik niet. Ik lees en vergeet het acuut weer. Moet het gelijk oplossen en dat doe ik dan weer niet. Je kunt ook té vroeg zijn, vind ik. Sommige dingen (zoals wat je onderweg aan trekt) beslis ik de dag van vertrek.
Een lijstje maken en afvinken? Zou ik moeten doen maar dat is ook een taak. En die discipline heb ik niet. Ik moet dat cijferslot van mijn koffer nog instellen; eerst uitzoeken hoe dat moet. Ik ben daar altijd een kluns in. Stress.
Wat voor weer wordt het? Als het zo heet is, dan zie ik alleen maar hete-zomer-kleren voor me. Kan me moeilijk voorstellen dat het ook kouder kan zijn, wat neem ik dan mee? Andersom geldt ook. Op het logeerbed leg ik allemaal kleren neer waarvan ik nu denk dat ik ze mee wil nemen. Oja, er moet ook nog gewassen worden. Oh, help, het maximale gewicht en de afmetingen van de handbagage …
En de plantjes in de tuin! Die worden verzorgd en dat komt vast wel goed. Maar ik moet het nog wel even uitleggen aan de buurvrouw. Ook een taak. Wil zij die uitleg wel, misschien vindt ze dat overdreven, maar ik wil het toch even doornemen. Ik heb haar een appje gestuurd en het is geregeld. Afgevinkt!
Oja, nog een kaart schrijven en posten aan een zieke vriendin. Posten in het dorp. Genoeg boodschappen voor nog 2 dagen eten en na thuiskomst iets in huis hebben. Nog granola maken. Enzovoorts …
Alles tegelijk, dus niks
Ik zie ze allemaal tegelijk langskomen, denk dan aan de ene taak maar tegelijkertijd doemt ook die andere (of die andere taken) op. Ik heb de neiging om een taak helemaal compleet en op het juiste moment af te willen maken. Daar wil ik dan gewoon de ruimte voor hebben. Zonder verstoringen door andere taken omdat ik moeilijk start en stop. Dus gebeurt er vrijwel niets, tot op het laatste moment. Zoals nu, bijna.
Voor deze blog heb ik wel tijd omdat er nu even niets te doen heb. Er moet dus wel van alles … óók zoiets: een soort ontsnappen aan de druk of taak. Doet dat denken aan ‘pathological demand avoidance’ (PDA, zoals de laatste tijd opdoemt in allerlei geschriften over autisme)? Ik herken dat wel bij mezelf.
Valkuil
Mijn blik op de wereld achter dat hooggebergte is troebel: een weekje weg en daarna is er even niets … denk ik. Dat ook daarna het leven, eigenlijk zonder ingrijpende onderbreking, gewoon verder gaat weet ik wel maar voel dat niet zo. Dat heb ik elke keer als er iets ‘groots’ op mijn pad komt. Zoals een vakantie, maar ook een presentatie of een artikel. Ik leef er wel (met de zojuist beschreven stress) naartoe maar kijk er niet overheen en val nadien altijd in een gat. Dat weet ik zo langzamerhand wel.
Achter de bergen
Verheug ik me op die reis? Daar kan ik nog niet goed bij komen. Rationeel wel, we hebben er samen voor gekozen omdat het ons een leuke reis lijkt. Ik lees de info van de B&B en het eiland (Guernsey) door maar het ‘raakt’ me nog niet. Wat we daar allemaal kunnen gaan doen spreekt me ook nog niet echt aan, maar ik weet wel (uit ervaring) dat ik – als we er eenmaal zijn – volop kan genieten. Daar verheug ik me dan wél op. En daar ga ik NU mee beginnen.
Tot later!
