Maanlaarzen en witte wintersprookjes
Héhé, dat kon ik heel goed gebruiken: met de zeker 30 jaar oude moonboots slof-slof naar het dorp voor de boodschappen! Die moonboots heb ik ooit eens gekocht toen ik voor de eerste keer met een vriendin naar de wintersport ging. Omdat het van die onooglijke lompe dingen zijn, heb ik ze later alleen nog meegenomen als ik met de auto meereed: die kun je min of meer volgooien met je handel (tot op zekere hoogte natuurlijk, want iedere inzittende had van die lompe dingen mee). De ski’s en – schoenen konden in een speciale skikoffer op het dak.
Leuke herinneringen. Sneeuw was lang geleden. Nu is het, als je er niet echt uit hoeft, prachtig om te zien. De omgeving wordt er heel vriendelijk en sprookjesachtig fotogeniek van, vind ik.
Het wandelingetje naar het dorp was ook nuttig. Voor mijn redactiewerk voor de lokale website heb ik onderweg nog ‘goede zaken’ gedaan. Fijn om weer met de beide benen op de grond te staan (al was het wat glibberig).
Contrast
Dat is in complete tegenstelling met hoe ik mij de afgelopen dagen voelde. Het was net alsof ik leeg liep. Heb leuke en gezellige dagen gehad; elke dag wel iets bijzonders. En sinds de eerste van het jaar was het op. Ik liep maar te snotteren, helemaal toen die enge berichten uit de wereld binnen kwamen. Ik word er echt heel onrustig en bang van.
Mekkeren?
Daarnaast kwam ook de wereld dichterbij op me af: ik word oud. Kan het niet meer bijbenen, kom voor mij totaal onbegrijpelijke woorden tegen (waarbij de uitleg via wikipedia ook net echt helpt: zoek maar eens naar ‘een bak trekken’). Verder word ik bijvoorbeeld door goede vrienden ineens aangeschreven met ‘hey’. Of hoor overal het woord ‘impact’: vreselijk, dat hoor je te pas en te onpas. Waarom niet gewoon ‘invloed’ of ’terugslag’ of ‘weerslag’? Ik vind die verengelsing van onze taal vreselijk (leuk trouwens, die berichten van Japke-D Bouma over ‘jeukwoorden’, daarin vind ik toch wel troost en herkenning).
En, om dan nog maar even verder te gaan, vraag ik mij af of de inhoud van mijn blogs nog wel rechtvaardigen dat ik jullie lezers ermee lastig val. Vooral dat laatste houdt mij erg bezig. Iemand zei eens tegen mij dat ik met mijn blogs in kringetjes ronddraai. Het schiet maar niet op met mij. Was toen ik met mijn website begon, de verse diagnose autisme doorslaggevend en een teken van mijn ‘onschuld’, nu twijfel ik daaraan. Ik vertel misschien inderdaad niets nieuws meer. En, is wat er nu van mijn valkuilen en kwetsbaarheden overblijft, wel autisme? Of ben ik gewoon een ouwe zeur die blijft hangen in ontevredenheid?
Rouw
En ik liep maar te snotteren, soms zelfs even huilen om het verlies van vertrouwen in een veilige wereld, het verlies van mijn familieleden, dat ik er, als laatste familielid, nu alleen voor sta. Niet meer kunnen vragen hoe ‘het vroeger ging’. Geen appjes meer bij belangrijke familiedata (zoals vandaag de geboortedag van mijn zus). En elke keer als ik aan mijn poezen denk: ik mis ze toch wel; heb geen levend wezen dat ik kan knuffelen en dat me kan troosten. Misschien zoek ik toch nog wel eentje …?
Of ben ik ‘gewoon’ in de rouw of zit ik in een levensfase-identiteitscrisis? Ik denk dat deze rouw vooral bestaat in het – na het overlijden van mijn laatste broer in oktober – toch heftig geconfronteerd worden met de eindfase van mijn leven; het idee dat mijn perspectief zich in toenemende mate beperkt; dat mijn vermogen tot een actieve bijdrage aan de dingen waar ik zingeving uithaal, misschien ook achteruit gaat?
Zingeving en creativiteit
Gelukkig kon ik me nu weer even nuttig maken. Nu de decemberperiode weer voorbij is, gaat het leven weer ‘normaal’ verder. Kreeg een compliment over een interview op de lokale website, over een creatief idee dat ik daarbij had en de wereld zoekt mij weer op. Eindelijk vind ik weer zin en ben ik weer even nodig. En dat in een mooie witte sprookjeswereld! En die sneeuw blijft nog wel even, zeggen ze. Dan ga ik er met mijn maanlaarzen lekker doorheen banjeren!
En zal ik jullie, lezers, voorlopig wel weer even met rust laten?
