Kiezen voor rust: een keuze voor welzijn?
Omdat dit mijn eerste bericht is in het nieuwe jaar, begin ik met mijn lezers een mooi, uitdagend maar vooral ook een fijn en gezond nieuw jaar te wensen! Een jaar waarin je ook je rustmomenten weet te pakken, momenten waarin je ‘de boel’ weer op een rijtje kunt krijgen en overziet wie je bent en wie je wilt zijn!
Als het over autisme gaat, wordt vaak gedacht aan het vermijden van overbelasting (vaak ‘overprikkeling’ genoemd) in de betekenis van het voorkómen van iets negatiefs. Het kan echter ook heel goed een bewuste en positieve keuze zijn om drukte te vermijden, de stilte op te zoeken of om er simpelweg voor te kiezen om solitair te leven. Een keuze voor welbevinden.
‘Kiezen voor rust’
Voor het Autisme Magazine van de NVA (nr 4, december 2025) kreeg ik de gelegenheid om over dit onderwerp te spreken met vier betrokkenen: drie personen vanuit hun eigen ervaring met autisme en iemand vanuit professioneel perspectief. De professional nuanceert de uitwerking van deze keuze wel, natuurlijk kan ook afzondering of eenzaamheid op de loer komen te liggen. Vandaar het vraagteken boven dit artikel.
Vier interviews, vier verschillende verhalen samengevlochten in één artikel dat jullie hier kunnen lezen.
Leren van interviews
Ik heb intussen al enkele artikelen voor het Autisme Magazine geschreven op basis van interviews. Tot dusverre zijn dat heel openhartige gesprekken. Wat ik het mooie vind aan die gesprekken en mijn gesprekspartners daarin te mogen bevragen over hoe zij omgaan met (hun) autisme, hoe zij er tegenaan kijken en wat zij er zelf aan beleven, is dat ik er zelf ook weer van leer. Ook over de betekenis van mijn eigen ervaringen die ik ermee kan herijken of verdiepen.
Een van de geïnterviewden vertelde deze keer bijvoorbeeld over haar ‘a-fantasie’: niet te kunnen beelddenken. Zij gebruikt haar camera o.a. om een beeld te kunnen oproepen/bewaren van haar dierbaren, waarbij ze uitlegt dat zij zonder foto hen niet scherp voor de geest kan halen. Ik heb ook zoiets, maar dan in iets mildere vorm. Ik realiseerde mij later hoeveel invloed mijn gebrek aan verbeeldend vermogen heeft op mijn wel & wee. Door dit interview werd ik mij er opnieuw van bewust dat ik (na het verlies van mijn zus en onlangs mijn broer) niet in staat ben om een ‘levend beeld’ van hun op te roepen. Wel mijn emoties rond gebeurtenissen of fragmentarische, stilstaande beelden. Hun stemgeluid kan ik wel weer oproepen.
Herkenning en bewustwording
Lang geleden heb ik dat voor het eerst van iemand, ook een vrouw met autisme meet wie ik aan een klankbord deelnam, gehoord. Ik herkende gelijk wat deze vrouw vertelde. Ik heb me dat eerder nooit gerealiseerd; ‘je ziet het pas als je het door hebt’. Dat geldt uiteraard voor veel meer verschijnselen waarvan jij denkt dat iedereen dat heeft en dat je er verder ook niet over nadenkt, laat staat dit uitwisselt.
En zo gaan we, ook in 2026, door met ‘leren leven met autisme 💙’!
