Spoorzoeken met autisme
Deze week heb ik voor CASS18+, een landelijk netwerk van autisme-hulverleners, een lezing mogen houden over autisme bij ouderen. Het overkoepelende thema was ’Autisme na de 50: omgaan met een dubbel stigma’. De andere sprekers waren niet de minste, nl. Hilde Geurts (wetenschapper) en Rosalien Wilting (behandelaar).
Ik vond dat een hele spannende uitdaging omdat ik de drive had om ‘het’ (mijn ervaringsverhaal) zo goed mogelijk over te brengen. In drie kwartier mocht ik mijn betoog uiteenzetten. Dat is lang en het lukte me dan ook niet om dit – zoals de beide ander sprekers – uit de ‘losse pols’ aan de hand van de diapresentatie te doen. Maar goed: het viel me van mezelf tegen, maar ik moet erkennen dat mij dat gewoon niet lukt. Het kostte me weken mentale voorbereiding met de afronding op het aller allerlaatste moment. Veel slapeloze nachten met gepieker en verbetering. En leven in een ‘bubbel’ en weinig tijd & aandacht voor andere dingen. Ik heb e.e.a. dus uitgeschreven maar kon er gelukkig wel wat soepel omheen vertellen; daarmee houd ik ook enig contact met de luisteraars. Zie het hele verhaal hier.
Ik heb me naar vermogen tot het (mijn) uiterste ingespannen om daar een openhartig verhaal neer te zetten waarin ik niet alleen over (mijn) autisme sprak maar ook er dwars doorheen. Ik heb enkele zeer persoonlijke ervaringen gedeeld, waarbij ik mijn emoties ook even voelde opborrelen. Verder heb ik geprobeerd om aan de hand van enkele inzichten die ik door kritische introspectie, inzichten die ik via presentaties van anderen nog steeds opdoe zodanig te integreren dat ik daarmee ook kon laten zien hoe mijn zelfinzicht met autisme nog steeds blijft veranderen en groeien.
Ik leer elke keer weer van de interviews die ik houd en geef, bijdragen die ik als externe reviewer lever, en zelfs van zo ’n eigen presentatie waarin ik alle luiken en registers open zet om tot de kern van mijn verhaal te komen. Het verwerven van termen waarmee bepaalde verschijnselen worden aangeduid en daar vervolgens zelf betekenis aan te geven, helpt mij enorm. Ik beschrijf daar enkele voorbeelden van in mijn presentatie. Elke keer een laagje dieper, dus ook in mezelf. Tot het ‘gaatje’ tja … autist hé!
Wat ik me ook realiseer is dat ik mijn autisme eigenlijk onbewust en onbedoeld heel klein gehouden heb. Toegedekt en gecamoufleerd zonder dat ik dat door had. Maar het is niet klein: het is – zoals mijn mede hoofdpersoon in de dvd van de NVA over autisme bij ouderen zei – een diep ‘doordringende stoornis’. Na jaren van ontkenning realiseer ik mij dat dit eigenlijk ook voor mij wel herkenbaar is. Ik heb een stoornis in de verbinding met mezelf en met anderen. Wat vriendelijker geformuleerd (en ook beter passend): mijn beleving van verbinding met mezelf en met anderen wordt verstoord door mijn autistisch werkende brein. En ik loop er elke keer weer tegenaan…
Ik zie nog wel perspectief. Hoewel ik langzaam naar de 80 loop, zie ik nog kansen om door het beter begrijpen van mezelf, hoe ik als geheel (dus hoofd & lijf en alles er tussenin) reageer op gebeurtenissen, ik daar beter naar kan leren luisteren. Daarna denk ik dat ik mezelf beter kan vinden en accepteren dat niet alles loopt zoals ik zou willen, maar dat ik mijn eigen vriendje kan leren blijven. Dat ik dan ook meer mijn luiken, ogen en oren kan (blijven) openen voor een vrij uitzicht op de dingen die er om me heen en in mezelf gebeuren, zonder ze met mijn kenmerkende negatieve overtuigingen gelijk weer te sluiten.
Wil je het hele verhaal lezen, klik dan hier.
