Dag boek
Haha, nee: geen foutje. Ik heb beide woorden expres niet aan elkaar geschreven omdat ik de lezer op de dubbele betekenis van deze titel wil voorbereiden.
Gewoon eens een luchtig stukje deze keer. Met wel een vleugje autisme erin, daar kan ik niet omheen.
Mijn oorspronkelijke plan
Toen ik nadacht over het schrijven van ‘mijn verhaal’ over laat leren leven met autisme, dacht ik in eerste instantie aan een boek. Dat werd mij toen al afgeraden omdat een boek statisch is: wat er staat, staat er en dat kan hooguit bij een nieuwe druk worden aangepast.
Nu, veel jaren na het begin van de website, ervaar ik hoe belangrijk dit advies is geweest. De beleving van mijn autisme verandert nog steeds. Niet in cirkels, zoals sommige mensen misschien vinden; ik ervaar dat niet zo. Misschien concentrische cirkels: ogenschijnlijk meer van hetzelfde maar dan wel met meer diepgang en inzicht, Vind ik zelf.
Meerdere keren heb ik geschreven dat het uitschrijven van mijn belevenissen mij helpt om e.e.a,. te ordenen en beter hanteerbaar te maken. Het geeft mij meestal ook rust. Op de paar keer na dan, waarop ik op de rand van aarzelingen over openheid over mijn kwetsbaarheden toch publiceer. Soms blijken deze achteraf ook wel teveel uitvergroot te zijn, of teveel over mijn misperceptie van de bedoelingen van een ander. Daar kan ik letterlijk wakker van liggen.
Maar toch: ook nu weer, ik ga eigenlijk elke keer wel met volle overtuiging achter mijn toetsenbord zitten.
Onvoorwaardelijke aandacht
Het uitschrijven van mijn ‘gedoe’ dient ook verschillende persoonlijke doelen.
Eentje is het ervaren van een onvoorwaardelijke ‘gesprekspartner’. Een blog laat mij helemaal uitpraten; ik krijg alle aandacht. Dat mis ik vaak. Niet omdat ik geen mensen spreek, maar ik kan mijn perikelen gewoon niet goed aan een ander overbrengen of onder woorden brengen. Er is altijd de invloed van de ander die mijn ‘substantie’ weer vloeibaar maakt. Ik kan me dan niet goed concentreren, let heel erg op de reactie van die ander, ben bang teveel aandacht te vragen en een zeur gevonden te worden en vergeet bovendien veel van de nuances die mijn verhaal voor mij juist ‘een verhaal’ maken.
Nu heb ik het niet over mijn bedoeling om herkenbaarheid bij anderen aan te spreken, dat is een belangrijk drijfveer maar is in deze blog niet aan de orde.
Creatief zijn
Verder houd ik van het creatieve proces van schrijven. Ik vind het fijn om mooie zinnen te maken, mooie taal te gebruiken. Of anderen dat ook vinden weet ik niet, maar ik vind het zelf meestal wel mooi. Ik probeer dan ook een beetje met woorden te spelen.
Ook heb ik ontdekt dat ik het heel leuk vind om mensen te interviewen en op basis daarvan een artikel te schrijven. Tegenwoordig ben ik actief als redacteur bij een lokale website maar ik schrijf ook op freelance basis zo nu en dan voor het Autisme Magazine van de NVA. Voor die website word ik ook ingezet voor reportages over een zorginstelling of over festiviteiten in ons dorp. Hoewel ik daar eerst erg tegenop zag, heb ik dit weekend ervaren hoe blij ik word als we met een team van fotografen en collega-schrijvers een mooi artikel neer kunnen zetten. Vooral de duidelijke rolverdeling en erbij horen, geeft mij nieuwe energie.
En dan ook:
Nog iets nieuws: de laatste maanden ervaar ik een behoefte om zo nu en dan naar buiten te gaan voor een wandeling in de omgeving. Ik vind het ook leuk om anderen tegen te komen (hier groeten we elkaar allemaal heel vriendelijk, ook al ken je elkaar niet). Nu ook weer: de zon scheen, het was koud en er wordt weer sneeuw en narigheid verwacht. Ik kreeg echt een onvervalste wandelbehoefte en om ervan te genieten zolang dat nog kon.
Leer ik naar mezelf te luisteren? Misschien. Dit voelt goed in elk geval. En dat brengt mij weer tot een nieuwe blog, nl deze.
Dag boek?
Terugkomend op de titel en op het begin van deze blog. Ik begon destijds met het idee van een boek. Het werd een website met blogs die dienen als een soort dagboek (met lagere frequentie dan). Maar ik heb niet het eeuwige leven en de tijd gaat snel. Het zou jammer zijn als dit allemaal met mij verloren gaat. Ik krijg ook wel eens de vraag of het idee of er geen boek in zou zitten. Die gedachte groeit. Ik heb ooit eens een boek geschreven, dat was mijn proefschrift. Een hele klus, maar wel een fijne. Ook daar had ik te maken met kritische begeleiders/promotoren. Dat zal met een uitgever/redacteur niet anders zijn. Ik ga eens op verkenning, maar heb nog geen idee waar ik moet beginnen.
Wordt vervolgd.
