Kind in teveel jaarringen
Tijdens het FANN-webinar ‘Later als ik oud ben’ werd mij onder andere gevraagd hoe ik direct na de diagnose tegen mijn autisme aan keek. En hoe dat tegenwoordig is.
Het beeld dat ik daarvan heb varieert nog steeds. Ik cirkel er nog steeds omheen, land zo nu en dan om dan later weer te ontdekken dat ik ‘het’ nog steeds niet te pakken heb.
Wel wordt langzaam duidelijk dat ik in zekere zin nog emotioneel reageer als een klein kind.
Nog steeds laat ik mij totaal van mijn stuk brengen als ik niet begrepen word of als ik iets ‘goed’ denk te doen en ik krijg geen enkele reactie. En dat mijn stemming te vaak ‘alles of niets’ is. En dat ik wil horen ‘dat het goed’ is.
Voorbeeld – uitgebreid maar uiteindelijk met oplossing!
Ik had – juist na een nare periode – een sociale en vrolijke bui en dacht dat het leuk en nuttig zou zijn als wij in (mijn deel van) onze straat samen de enorme hoop bladeren van een beuk op zouden vegen. Is misschien gezellig, zo klaar en alles is tegelijk weg. Ik zette dat voorstel op de straat-app met een vrolijke poëtische tekst. En ik was trots op mijn sociale voorstel (ik ben daar niet goed in).
Ik kreeg geen enkele reactie.
Wel kwam er later een andere app overheen waar wèl op werd gereageerd. En daar word ik heel pissig van. Die app was wel relevant hoor, maar alleen voor een ander deel van de straat. Maar daardoor verdween die van mij bijna uit beeld. En dat gebeurt natuurlijk vaker …
Ik kruip dan als het ware in de slachtofferrol en vind het nodig om de afzender van dat laatste bericht (ik ken haar persoonlijk) te schrijven dat ik daar niet blij van werd. De reactie was ‘jammer hoor’ (wat ik als cynisch opvatte). Waarop ik weer pissig reageerde, gevolgd door een lomp antwoord van de andere kant (wat ik hier maar niet herhaal). Jammer dat ik vaak net één rondje te ver ga …
Ik maak zoiets heel groot. Word wanhopig, zak in de put zo van ‘zie je wel’ ik snap de wereld ook niet. En zij mij niet. Ik doe er niet toe en hoor er niet bij. En door zo’n lompe reactie voel ik me gedegradeerd tot hinderlijke paardenvlieg ofzo. Die sla je weg. Wil eigenlijk het liefste wegkruipen achter de gordijnen.
Na een nachtje soort van pieker-slapen kijk ik er iets anders tegenaan
- Ik maak het veel groter dan het is; het is bij mij vaak alles of niets.
- Ik kan die lompe reactie bij die ander laten.
- En ik hoef niets op te lossen met die bladeren.
Maar óók:
- Als een ander zijn/haar waardering voor mijn actie niet laat blijken, zegt dat niets over de kwaliteit van die actie.
- Als ik niets hoor, dan betekent dat niet dat ik word afgewezen.
- Alles hoeft niet onmiddellijk te worden behandeld of opgelost.
- Soms is tijd je vriend.
Waarom deze blogtitel?
Ik realiseer me dat ik me vaak als een kind gedraag: ik ben een vluchter en trek me huilend terug in een hoekje. Wil eigenlijk getroost worden en horen dat het goed is. En ‘laat me niet alleen, ik weet niet hoe het moet’.
En dat ik me niet realiseer dat dergelijke gebeurtenissen voor een ander totaal irrelevant zijn; zij gaan gewoon verder met hun dingen.
Vraag ik dan teveel begrip en schiet ik daarmee juist in mijn eigen voet? Het erover praten gaat in dit geval moeilijk; ik heb de verhoudingen alweer op scherp gesteld en zou zelf door het stof moeten in een poging dit uit te leggen. Ik schaam mij voor mijn kinderachtigheid. Jeetje …
En, mijn autisme?
Is dat nou een van de ‘prijzen’ die ik nog steeds met mijn autisme moet betalen? Erkennen dat ik eigenlijk nog een onzeker kind ben, verstopt in teveel jaarringen? Een kind, dat verwonderd maar ook angstig om zich heen kijkt en zich afvraagt hoe moet het dan? Een kind dat zelfs als bejaarde de regels van het sociale leven nog niet snapt/voelt? En een kind dat zich eigenlijk wil verstoppen? Maar zich ook afvraagt: waarom word ik niet gezien, tel ik niet mee, ben ik waardeloos?
Dan maar geen risico’s meer lopen? En, eigenlijk vinden dat ik niets verkeerds heb gedaan met die groeps-app. Was juist leuk bedoeld. Eigenlijk moet ik een prijs verdienen en niet betalen!
De tijd als vriend?
Ik akker zoiets helemaal door, en been het helemaal uit. Iets dat mijn omgeving vaak verbaast. Maar ik kom dan vaak wel tot de kern van het probleem.
Moet ik dit nare, onveilige gevoel gewoon laten slijten? Zal wel weer overgaan… als er iets leuks gebeurt waaruit blijkt dat ik nodig ben (hyper) en ik er daarna opnieuw intrap (de put). Maar ik heb het dan intussen wel even leuk en voel me zinvol bezig.
Dat autisme van mij: alles of niets. Herkenbaar?
Een life hack: de tijd als vriend!
Dit is een naschrift, geschreven op 6 november 2026.
Nadat ik dit verhaal heb laten bezinken en over die buurt-app een buurvrouw mij aansprak over wanneer we dan zouden vegen … heb ik nog eens nagedacht. Dus toch!
Ik kwam tot de conclusie dat ik te snel op dat ‘verstorende’ bericht had gereageerd en leer daarvan:
Wacht even af wat er gebeurt en hoe dat dan gaat:
- niet iedereen reageert op de manier die ik verwacht;
- ik wind me te snel op, kan niet goed tegen onzekerheid en ga dan in de negatieve flow
- realiseerde me dat contact via een app (of mail) altijd risico’s met zich meebrengt;
- blijf dicht bij mezelf: het feit dat ik te snel en op de verkeerde manier had gereageerd bleef knagen. Door via een app dit aan te geven plus dat ik het uit wilde leggen gaf rust;
- na 2 dagen kwam betreffende ‘boze’ buurvrouw naar me toe om erover te praten.
- eind goed, al goed.
Tijd is mijn vriend!
